bene van eeghem blog

Het magische moment

Dat moment. Het meest magische moment van de dag. Waarop u de woonkamer binnen wandelt en de geur van dampende koffie u zomaar tegemoet komt. De zachtgekookte eitjes schreeuwen ‘Eet mij nu!’ vanaf een sfeervol gedekte tafel, maar u negeert de kreet vakkundig omdat het glas vers geperst fruitsap de eerste eer verdient.

Na dat shot vitamine C uit de centrifuge ervaart u de meest intense embarras du choix: eerst een krokant stukje pistolet in dat onthoofde eitje soppen? Peper en zout erbij? Of toch maar dat stukje knapperig spek naar binnen werken, voor u de rest riskeert?

Tenzij u tot de categorie mensen behoort die pas tegen 12u begint te eten, bent u het nu al roerend met me eens. Niks smaakt zo verpletterend lekker als een uitgebreid ontbijt, zeker als het door derden geserveerd wordt en u alleen moet beslissen wat er nog op het bord ‘bij mag’. Op zo’n moment is de wereld een onverdeeld mooie en vredevolle plek. Er zijn geen oorlogen meer en de klimaatopwarming is wijlen. In de verte fluit de merel zijn lied.

De realiteit is helaas dat de start van de dag er vaak anders uitziet. Voor u én voor mij. Het ontbijt wordt niet spontaan opgediend door een gestreken ober en er liggen ook niet elke dag van die glimmende eitjes en kraakverse koffiekoeken op tafel te wachten. U en ik dekken de tafel waarschijnlijk zelf en beginnen doordeweekse dagen met een powermix van havermout, fruit, honing of volle yoghurt. Gevolgd door een snee peperkoek en die dampende koffie. Weinig grensverleggend.

En toch was dat magische moment er vorige week plots wel. Nogal onverwacht, thuis, aan mijn eigen tafel. Een vriend kwam ontbijten, nadat we elkaar een paar dagen ervoor tegen het lijf liepen. We kennen mekaar nog niet zo heel lang en er ligt een generatie of meer tussen ons beiden. Hij: de gedreven ondernemer. Heeft de hele wereld gezien en de groten der aarde de hand geschud. Kent het klappen van de zweep, zag extreme hoogten en vreselijke laagten. Ik: de single mom. Met verhalen, zorgen en ambities, hoogten en laagten en andere ongein. Onze paden kruisten op de gekste manier, maar wat ons sinds dat ontbijt allebei zo’n voldoening geeft: dat we ervaringen uitwisselen. Praten. Gewoon luisteren. Knikken, oprecht lachen en af en toe ‘mo how’ ertussen gooien. Dat hóórt nu eenmaal onder West-Vlamingen.

Dat moment dus. Het dwarrelde voorbij op een grijze dinsdagmorgen, zoals eerste sneeuw dat doet. Met vers fruitsap, koffiekoeken, dampende koffie en fijne babbels. Het voelde als magie, omdat het  ontspannend en ongecompliceerd was. Het gaf energie, meer dan een ton havermout en perfect gekookte bio-eitjes dat doen. Het zou eigenlijk bij wet verplicht moeten worden: relaxed ontbijten met goed volk aan tafel. Dat is goed voor de volksgezondheid, want u wordt er een onversneden optimist van. En van die mensen is algemeen geweten dat ze langer leven.

Ik denk dat ik Maggie maar eens bel.

11 antwoorden

Reacties zijn gesloten.