bene van eeghem blog

Hij heette Hravala

Ik hou niet van eiken lambrisering.
Ik hou niet van tinnen potten.
Ik hou niet van overdadige bergkristallen op een gehaakt (vergeeld) lapje.

Waar ik wel van hou, zijn plekken waar al deze dingen moeiteloos samenkomen. Waar men huiselijkheid als het hoogste goed beschouwt, alsof de reportageploeg van het ter ziele gegane Man bijt Hond er elk moment binnen kan vallen. Plekken waar geen vriendelijk woord te veel is en waar er dagverse keuken uit de zee wordt geserveerd, met liefde en heel veel boter bereid.

U voelt mij op mijn (of uw) sloffen al aankomen: dat we – een goede vriend en ikzelve – onlangs op zo’n plek belandden. Een visrestaurant aan de Belgische kust, te Blankenberge, getipt door een vriend van die vriend. Bij het binnenkomen werd meteen duidelijk dat overdaad alleen schaadt als je dat spreekwoord ook gelooft. Het interieur van het eethuis bulkt(e) van de lambriseringen, tinnen potten, bergkristallen en noem-maar-op. Dat, plus okergele gestucte muren, biscuit beeldjes, turquoise steunberen in de vorm van zeemeerminnen én nog wat brocante schilderijen tussen de rustieke tafeltjes in: it wasn’t exactly IKEA.

Toch konden we de rustieke mish-mash appreciëren, grinnikten we bescheiden en snuisterden we geconcentreerd in het menu dat door een oergeinige West-Vlaamse waard uit de doeken werd gedaan. Ik wou bescheiden tolken – afkomst vriend: groot-Antwerpen – maar dat verliep anders dan gepland. De ober taterde zo snel én verkapt dat ik alleen maar kon lachen en de helft van zijn betoog miste. Ik onthield ‘ollemolle vers’, ‘skrei’ en iets wat als ‘hravala’ klonk. Die ‘hravala’ bleek ‘Gravad Lax’: rauwe zalm op z’n Scandinavisch. Which is exactly IKEA, en dus bestelden we iets anders.

Wat later kwam dat anders op tafel in de vorm van 3 royale sliptongen ‘de man’, huisgemaakte frieten en een exquis gekruid slaatje. Om duimen en vingers bij af te likken. De witte Rivaner vloeide intussen rijkelijk. Terloops vroeg de geinige ober ons ‘of datter gèn flestje woater moeste besteld worden? Ge wèt wel, voo ’t zicht!’ Waarna: een komieke uitleg over vaste klanten die immer aan het raam zitten en pro forma een fles water bestellen, om niet aangesproken te worden op overmatig drankgebruik tijdens een restaurantbezoek. Als ik restaurantcriticus was, dan schonk ik meteen twee Michelinsterren voor authentieke bediening.

Maar die bewuste keet had en heeft lak aan sterren. Wat eigenlijk cool is. Na de overheerlijke tongen hadden we zin in goeie koffie om de avond verder te zetten. Die koffie was in een vingerknip besteld en werd door een vrouwelijke, even geinige serveuse gebracht. Ze voorzag ons van een (grote) caffé presse, kopjes en een überkitscherige melkkan in de vorm van een rechtopstaande koe. Daarbij kregen we een met goud afgeboorde teljoor propvol Chokotoffs! Mon Chéris! Ferrero Rochers! Snoepjes, guimauves, spekken én… zure hosties erbovenop!

We proestten het uit. Het zal deels aan de Rivaner gelegen hebben, maar ook aan het feit dat je nergens ter wereld zoveel zoets bij een doodgewone koffie toegeworpen krijgt. En dat zure hosties niet echt bij koffie passen – but who cares?

Zowat een derde van de zoetigheid heeft [BVE] gezwind naar binnen heb gewerkt. Gelijk de kat bij de melk, quoi. Intussen hadden we lange en leutige tafelgesprekken, zoals je die alleen met fijne mensen in een kwalitatief visrestaurant vol bric-à-brac kunt hebben.

It wasn’t exactly IKEA en de fles water pro forma hebben we eigenlijk ook niet meer gezien, daar in Blankenberge. Maar een culinair en decoratief toppertje was het wèl en tegen middernacht aan namen we afscheid, met brede glimlach én gevulde magen.

Als u er ook heen wil: griffioen.be
Doe waard ‘Hravala’ onze hartelijke groeten en laat de vis smaken.