We zitten doodgewoon op kantoor, vier hoog. Daar ziet de wereld er een beetje anders uit. De dingen beneden zijn kleiner, mensen bewegen trager en lijken stiller. Op een kalm moment staart een collega door het raam en ziet de duif, daar op de parking. Lees meer
“Toch niks beter dan de koers vanuit uw zetel bekijken. Hier ziet ge bijna niks”, murmelt de dame die achter ons in de massa staat te drommen. Ze spuit nog wat onbegrijpelijks maar die ergernis wordt vlot overstemd door claxonnerende motards, snerpende dienstmededelingen en zinderend enthousiasme onder het Belfort. Lees meer
De thermometer flirt met de 30 graden. Bijna zomer. Op zulke dagen staat er een mens maar één ding te doen: terrasjes opzoeken en daar, terwijl de kroost zich een nekhernia springt op een verschoten springkasteel, genieten van een mondaine of minder mondaine cocktail. Lees meer
Geachte heer de Polignac
Beste CEO van Carrefour
Ik neem met hoogdringendheid contact met u op. Als inwoner van de geroemde werelderfgoedstad Brugge deed ik een onthutsende vaststelling op de parking van mijn buurtsupermarkt Carrefour “Scheepsdale”. Aangezien u die hele winkelketen virtueel in uw binnenzak heeft zitten, vraag ik om een dringende interventie. Lees meer
Aan de CEO van de IJzeren Weg
Geachte mevrouw Dutordoir,
Beste Sophie,
Het is in dit land niet gebruikelijk om de nationale spoorwegen in een positief daglicht te plaatsen. Maar sinds we in het Paasweekend voor het eerst het arrangement ‘fiets + trein’ consumeerden en daarbij alleen maar gebruiksgemak en perfecte service ervoeren, weet ik het zeker: het komt goed met de NMBS en dat hebben we aan u te danken. Lees meer
Met een rugzak tussen borst en arm geklemd, de portefeuille in een hand en koortsachtig zoekend naar de klantenkaart met de andere hand: zo begin je elk rondje supermarkt. De volgorde van de handelingen die je maakt is altijd dezelfde en altijd even zenuwslopend. Na het gegoochel met zakken, vakjes en ritsen moet de opgediepte klantenkaart nog gescand. Lees meer
Vlaamse snelwegen. Ze zijn lelijk. Inspiratieloos. Ze slingeren tussen huizen en slecht gelegen woonwijken. Ze zijn een stukje transit waar je op grijze dagen poëtisch moedeloos van wordt. Lees meer
“Maar kijk eens, wat voor een schone gilet! Zo met een grote steek gebreeën en lang op de heupen. Staat die ook in afslag?*”
Ik hoor het een vrouw zeggen, iets verderop. Ik bevind me in een pashokje, halfnaakt, en sla in paniek. Mijn garderobe is in gevaar en ik ben niet bij machte om er iets aan te doen. Het is de laatste week van de solden. Lees meer
Ik ben al onder een ladder door gelopen. Ik heb al schoenen op tafel gezet. Een paraplu in de huiskamer geopend. Een zwarte kat in de ogen gekeken. En zie: ik leef nog. Lees meer
Ik beschouw mezelf eind 2016 als volledig mee met de tijd. Er is een smartphone in huis, we bellen met WhatsApp, zoeken recepten op via een tablet, stofzuigen met een laptop én kijken dvd’s via een vernuftig combisysteem dat ook cd’s leest en als radio fungeert. Swag en hip en zo. Lees meer