De bard, de baard, de eeuwigheid
Sinds 29 juli worden mijn socials overspoeld met reels en foto’s van Glen Hansard. Gestuurde algoritmes? Vast wel, maar in dit geval ben ik er dankbaar voor. De bard, de baard en de lach zijn overal nadat Hansard om het leven kwam in een banaal motorongeval. Leeftijd: 56. Te jong.
Stilte. Flashback.
De eerste keer dat ik Hansard zag, was in ‘The Commitments’. De film gaat over een Ierse soulband en hun hilarische rise-to-fame in Dublin. Hansard speelde gitarist Outspan Foster, de dialogen tussen de bandleden bulkten van de boutades en ongefilterde Ierse humor. De soundtrack was om van te smullen. Virtuositeit en puurheid vormden toen al ‘s mans DNA.
Hansard maakte van musiceren een levensmissie in de decennia die volgden. Hij buskte geregeld en ongeëvenaard in de straten van Dublin. Wie ooit naar de Ierse hoofdstad is gereisd, zag hem misschien zelf aan het werk in Grafton Street, rond Saint Stephen’s Green, of ertussenin. Hij bezong de pijn van het zijn en de liefde voor zijn land zoals alleen Ieren dat kunnen.
“Having a guitar is like having a key to the world”, zei Hansard daarover.
Instrument over de schouder gegespt, eenvoudige outfit, neuriënd, met voorbijgangers als gelegenheidskoor. Dat was Glen helemaal: graag gezien en zonder franje. Met The Frames en The Swell Season creëerde hij een fanbase die Ierland vlotjes oversteeg. De wereld omarmde de man, de groten werkten maar wat graag met hem samen. Springsteen. Bono. Sinéad. Eddie Vedder. The Pogues. E tutti quanti.
Ongeacht de grandeur van die vriendenkring bleef Hansard immer een doodgewone Ierse rakker. Meer nog: hij haalde het beste uit anderen en reikte de meest kwetsbaren de hand. Via ‘zijn’ Christmas Eve Busk zamelde hij sinds 2010 geld in voor Dublin Simon Community, dat daklozen in de stad ondersteunt. Hansard vrijwilligde sinds zijn vijftiende voor de organisatie:
“That’s when change happens, when people don’t second-guess themselves. They just get involved for better or worse.”
Stilte. Fast forward.
Een paar dagen voor Hansard zijn einde tegemoet rijdt langs de Liffey, hangt hij aan de telefoon met Eddie Vedder van Pearl Jam. Ze werden – hoe kan het ook anders – al musicerend boezemvrienden, en daar wil Vedder Hansard nog eens voor bedanken. Hij zegt het met een kraakje in de stem:
“You’re one of the best friends one could ever have. Best friends change your life. I just wanna tell you that you changed me. Made me a better person, made me a better singer, a better brother, a better bandmate, a better partner.”
Hansard slikt na de lofzang een traan weg en wuift met zijn hand: te veel eer. Maar dat is het niet. Het is de eer die de muzikant en oprechte mens Glen Hansard toekomt. Die mens zijn we kwijt. De Ieren voelen zich collectief dakloos, en velen met hen.
Als elke reel, elke foto en elke hulde die voorbijflitst erin hakt, dan wel vanwege de uitzonderlijke combo die hij belichaamde: die van artistieke uitmuntendheid en onomwonden menselijkheid. Waarmee je anderen gelukkig maakt en het gevoel versterkt dat niet alle hoop wijlen is. In de wereld van vandaag is zo’n signaal krachtiger dan om het even welke vredesboodschap.
Last stop: Strawberry Beds.
In de nacht van 29 juli 2026 buskt Glen Hansard voor de allerlaatste keer op zijn favoriete manier: in een pub, tussen de locals. Het gezapige optreden in The Wren’s Nest, net buiten Dublin, wordt zijn artistieke testament. Wat later rijdt hij op de motor weg, langs de Liffey, de eeuwigheid in.
De buskers van Dublin en ver daarbuiten schrijven Hansards verhaal voortaan verder. Zingend, neuriënd, jammend, zoals alleen Ieren dat kunnen. Ik wed dat de bard glimlachend meegeniet, waar hij ook is.
We lost a good one today
gone to pastures still unknown
it was part surrender part escape
another sudden bird is flown
(uit: “Small Mercies” – Glen Hansard)
Dublin Simon Community – website
Foto: © Alex Vanhee
