maatschappij

Badkamerklap

Rooie oortjes. Ik krijg ze tegenwoordig zodra het jonge grut in huis de mond open doet. Een stroom aan platvloerse termen produceren die twee, waardoor hun moeder lichtelijk neurotisch wordt. Ze laten zich keer op keer gaan, ook al betekent ka(x2) of pi(x2) sinds Kerst een 24-urenverbod voor de iPad. Zelfs dat raakt hun koude kleren niet.
Lees meer

bene van eeghem blog

Wat ik Fientje nog zeggen wou

Fientje,

Je durfde je naam niet te zeggen maar uiteindelijk stond je foto er gewoon bij, in de krant. Ik heb je ook gezien op tv. Ik heb de moeite genomen om je bekommernissen te lezen en te aanhoren. Er moet mij iets van het hart.
Lees meer

bene van eeghem blog

Eerst mens, dan leider

De wereld zonder Mandela voelt een tikje minder warm aan. Gek, eigenlijk. Er is een peetvader verdwenen die schijnbaar op zijn dooie gemak de zielsverwante van miljoenen mensen werd. “Van amokmaker tot president”, las ik op het net. Het woordje “held” ontbrak ergens in die quote. Of beter nog: superheld. Mandela kon mensen inspireren, aanvuren en hoop geven. Hij wou een betere wereld en kreeg die in zekere zin. Hij wou een Zuid-Afrika zonder apartheid en kreeg een Zuid-Afrika zonder apartheid, ook al zullen velen het erover eens zijn dat die strijd nog lang niet gestreden is. In elk geval gaf Madiba de aanzet voor de strijd en wist hij met de steun van een immense achterban, vriend en vijand te verbazen.
Lees meer

bene van eeghem blog

“Etienne is doat!”

Unesco Werelderfgoed, daar moet ik dringend eens mee bellen. Nu de heisa rond Zwarte Piet geluwd is, wil ik hen vragen of ze de gesprekken van bejaarden op de Brugse bussen in hun lijst willen opnemen. Brugse wuuvetjies en oekde vintjies zeggen het zoals het is. Ze verspreiden nieuws en faits divers, met zin voor humor. Gedresseerd met één der sappigste accenten op deze aardkloot.
Lees meer

bene van eeghem blog

Voor altijd

“Wat had het kind in godsnaam verkeerd gedaan?”. Ik schrok even toen een dame dat zei. We stonden bij het graf van een schoolvriendin. Gestorven toen ze twintig was.

Een keer per jaar ga ik er langs. Dan zie ik telkens weer de rozenstruik, wat boeketjes, en een foto van een guitige meid. Ze lacht voor altijd. Haar grafzerk zegt: 1978 – 1998. Ook voor altijd.
Lees meer