bene van eeghem blog

De wellnesswalvis

Bijbelse mythes zijn mijn ding niet, maar ik moet iets bekennen. Dat concept van het Aards Paradijs: I like it in a way. Leven zonder kleren en zonder gêne bovendien: het hééft iets. Zo krijgen alle poriën van het lichaam onverdeeld ademruimte en spaart de mensheid zich een berg was, strijk en keuzestress voor de kleerkast uit. Elke week opnieuw. Meer redenen zijn er echt niet nodig om het juk des textiels voorgoed af te gooien.
Nu wil het toeval dat een vriendin me dit weekend 24u wellness cadeau deed, net over de landsgrens. Een etmaal rondwaren in een oord vol damp en ontspanning. Zonder kleren. Zonder aangestaard te worden op dat streepje cellulitis, een spatadertje of mijn doordeweekse C-cup. Een hemels gevoel.

Koers gezet naar de Noorderburen dus, daar de kleren overboord gegooid en prompt het rijk der lichamelijke ontspanning betreden. Lees: een plotse confrontatie met huidplooien her en der, mensen van allerlei naakte maten, brede en minder brede heupen en hangende geslachtsdelen. Ik passeerde (gefingeerd) achteloos langs al dat onbedekte volk in de kleedkamer en stapte vastberaden én poedelnaakt een duistere sauna van 80 graden binnen. Nam plaats op de bovenste trede. (pokkeheet, en dat de warmte stijgt en zo. Maar ik had hoegenaamd geen zin om op mijn beslissing terug te keren.)

Links en rechts van me zaten twee beaat glimlachende naakte dames in lotushouding in het halfduister. Ik lachte beleefd terug, liet de lotushouding voor wat ze was en begon prompt te zweten als een das. Confronterend: hoeveel water er uit uw lijf kan lopen. Emmers vol. In no time was mijn handdoek doordrenkt en ging ik net niet in ademnood. Mijn lijf zag het niet meer zitten maar ik maakte de volle tien minuten daar wél af. Toen verliet ik lichtjes hyperventilerend en zwijmelend de zweetzone. Wellness is niet voor wussies.

Aansluitend stond er een douche op het programma, ter bevordering van de bloedsomloop. Ik drukte achteloos op een knop in de muur en kreeg prompt een gulp ijskoud water over me heen. Ik slaakte een ijselijke oerkreet, waardoor een half leger naaktelingen me aanstaarde en me vroeg of ik oké was. Me snel herpakt, achteloos geglimlacht (een handelsmerk) en me daarna discreet naar het zwembad begeven.

Vaststelling: naakt in water dobberen is geweldig, zelfs tussen een club zeventigers met hangbuiken en foute lichaamsproporties. Als zij lol hebben, dan ik ook. Het geeft energie bovendien. Zodoende kon ik na die zwembeurt de infraroodkamer op 70 graden moeiteloos aan. Ik installeerde me te midden van de rode lampen op een houten bankje en liet weer wat emmers zweet lopen. Naast me nam een kloeke beer plaats, met wreed veel lichaamshaar en tattoos. Het ene maakte het andere quasi overbodig, maar soit. De man pufte en kreunde dat het een lieve lust was, zat griezelig dicht en ik zwoer dat ik zijn zweet zelfs in mijn richting voelde druppelen. Maar ik deed – achteloos, jawel – alsof het me niet stoorde. Ging na 8 minuten gezweet wéér de douche in. (geen ijskoude gulp dit keer, geen oerkreet ook. Een mens leert snel bij in precaire omstandigheden.)

Later op de middag volgden nog een oosterse hoofd-nekmassage (hmmm) en een bezoekje aan de stoomcabine. Beste lezer, ik zweer u: linke boel, dat laatste. In een hok vol damp zie je geen hand voor je ogen. Deze dame ging nipt niet onderuit nadat ze een trede miste aan de ingang. Een val pareren zonder kleren aan is bovendien bijzonder onelegant. Maar ik redde me aardig, glimlachte naar de damp (gezichten waren er toch niet te zien) en nam plaats op een zitbankje. Na enkele minuten deed ik een vervelende vaststelling: dat de twee bilhelften der mens zich aan een kletsnatte ondergrond vastzuigen. Zich rechten zonder basaal slurpend geluid bij een stoomsessie is dus on-mo-ge-lijk. Ik kon het bij mezelf vlot pareren met een stevig hoestje, alsof de stoom gewoon op de adem pakte. Daarna repte ik me discreet naar de ontspanningsruimte. Genoeg gepuft en gedruppeld voor één dag.

Inmiddels deed het duister zijn intrede, en dan zijn er in de wondere wellnesswereld van die bijzonder geinige eyecatchers. Zeer grondig geschoren mannen bijvoorbeeld, van wie de schaamzone te kennen geeft dat ze niet echt onbewogen blijven bij al dat naakt. Op zo’n moment is het als vrouw bescheiden grinniken. En als u [BVE] heet, ook stiekem denken: weg, dat ding, weg! Af! Nu! (guilty pleasures, I confess)

Bij ondergaande zon en tegen sluitingstijd mochten we bovendien nog van een geprojecteerde natuurfilm genieten in het zwembad. Ontspannend en zeer esthetisch verantwoord. We kregen eindeloze beelden te zien van ijsvlakten, ijsberen, pinguïns (check), dolfijnen (mooi) en wreed veel walvissen (euh…). Als die walvissen plots vaak en veel in beeld komen terwijl ze paren én baren, is de ernst natuurlijk wijlen. Zeker wanneer de bordjes naast het zwembad melden: ‘lichamelijk contact strikt verboden’. (behalve als u een walvis met paringsdrang bent. Ahum.)

Ik moet toegeven dat ik van die portie naaktloperij en wellness best heb genoten. Ik kan ze u ook ten zeerste aanbevelen. Zelfs al gaat men half KO door de hitte, verzwikt men net geen voet en verwijdert men het achterwerk met een griezelig slurpgeluid uit een stoomkamer. De rest is eindeloze relaxatie en lichamelijke bevrijding. Van alle blote lijven die mijn netvlies kruisten, onthoud ik bovendien dat er niet eentje de verhoudingen van Gwyneth Paltrow of David Beckham benaderde. Er is duidelijk nog hoop voor de mensheid. En voor het voortbestaan van de walvis.