Deze auteur moet nog zijn bio toevoegen
Laten we wel zeggen trots te zijn dat Bene al 225 bijdragen op zijn/haar naam heeft staan.
Het is geen Wereldboekendag, er is niks bijzonders aan de hand vandaag. Het is een doodgewone middag waarop twee besties – zoals alleen besties dat kunnen – mompelend en gniffelend rondhangen thuis. Ze hebben al gegamed. Ze hebben YouTube gekeken en oefeningen gedaan aan de pull-upbar die het deurgat in de hal ontsiert. Hoewel de […]
“Bonjour, salut, ça va? Parlez français ou vlaemsch?” Twee zinnetjes en een ontwapenend onthaal op een opmerkelijke plek. We zijn halverwege de winter in Frans-Vlaanderen beland: een verrassend stukje Frankrijk dat tegen het Belgenland kleeft en waar de tijd een beetje trager lijkt te tikken. C’est le tweelingbroer du Westhoek, aan de andere kant van […]
Eerst noemde dochterlief alles ‘gangster’. Toen werd het ‘bro’ aan het begin van elke zin. Een paar weken later heette alles ‘very nice’, tot ze dat weer inruilde voor ‘delisj’. Wat op zich een afkorting van ‘delicious’ is. De buzzwoorden vliegen in deze eeuw aan een moordvaart door elke woonkamer. Als ouder van twee pubers […]
We hebben geen riante voorraad diepgevroren ovenhapjes ingeslagen dit jaar. Op de nieuwjaarskaartjes staat geen sneeuwlandschap en de kerstboom werd een paar jaar geleden al afgedankt. In de plaats daarvan prijkt hier een grote glazen vaas, waar we half december ballen en lichtjes in gooien. Kerstshoppen doen we amper. Versieren gebeurt met een minimum aan […]
“Ik wil die!”, zegt het rakkertje van een jaar of vier tegen zijn vader. Hij drukt een mollig wijsvingertje tegen de koeltoog. De ijstaart met rode afwerking en een lachend rendier erop, heeft zijn hart gestolen.
Het is een kille herfstavond als ik de man in de lobby van een viersterrenhotel zie passeren. Wij zijn bezoekers en drinken gewoon een glas. Hij logeert hier als invité, is al lichtjes aangeschoten en laveert waggelend tussen het pluche en de sofa’s. Meteen valt me iets op: een immense tattoo op zijn gezicht, van […]
Ik schuur voor de vijftiende keer langs een deurstijl. Ik zie schilfers verf op de grond liggen. Ik zie een nieuwe streep op de deur. Het zijn de onuitwisbare sporen van wie met een rolstoel door een woonst moet bewegen en daar vaak nét niet genoeg plaats voor heeft.
Just walking in the rain. Singing in the rain. Crying in the rain. Geen liedje over de regen dat ik de voorbije weken niet geneuried heb, met dat tanende zomerweer. Waar juli en augustus vorig jaar uit elkaar spatten van de hitte in het land, is het dit jaar huilen met de (regen)pet op.
we Hey Bruce, Ik hang hier in de sofa en ‘Badlands’ knalde zonet door de radio. Eén van die monsterhits, signed The Boss. Terwijl ik in pyjama schaamteloos meebrulde en er wat klungelige danspasjes bij deed, besefte ik dat ik er zondag weer eens niet bij zal zijn. Je staat op het podium in Werchter.
Aanhoudende oordoostenwind of niet: het is juni en de terrasjes lonken al enkele weken in het hele land. Geen betere manier om stress in de kiem te smoren dan aan een tafeltje in openlucht, with a bit of small talk en een goed glas.