bene van eeghem blog

Krasvrij

We reizen om te leren, sprak de leraar vroeger op school. Gelijk had hij. Op dat leren staat ook geen leeftijd. Voor zover uw ‘zomervakantie’ nog in het verschiet ligt en u (zeer) warme oorden wenst te  bezoeken: moge uw verblijf even deugddoend en inspirerend worden als het mijne. Moge u ook een fractie minder blunders dan ik begaan en schadevrij terugkeren. Dat lukt vast als u deze reisadviezen in acht neemt.

Fear those zwembadladders

Zwembadladders zijn verraderlijke beestjes. Ik spreek uit ervaring. Bij het betreden van een zwembad kan minstens één voet op zo’n metalen onding onverwachts weg schuiven. Bijgevolg belandt u in het water zoals de m/v die aan de toog dat ene glas te veel hief: weinig elegant. Ik probeerde mijn mislukte entree in het zuiden te compenseren door na het zwemmen pijlsnel uit dat bad te klimmen, om zo de kans op uitschuivers te beperken. Dat was buiten de zwembadrand gerekend, die uitstak over dat laddertje. Balans: knie geschaafd en lyrisch blauw. Als Europa morgen beslist dat niet alleen mensen in nood opvang krijgen, maar ook liften voorgoed de ladders aan elk zwembad vervangen: I’m in.

Put on your wandelschoenen

Hoe warmer, hoe minder om het lijf en om de voeten – dat is mijn vakantiecredo. Maar doseer vooral het gebruik van uw Teva’s. De wereldberoemde luchtige sandalen zijn kleine stoorzenders als u ongepland op ruwe, oneffen ondergrond gaat stappen.

‘Doe dan stapschoenen aan’, hoor ik u al zeggen.

Oké  – maar ook luiheid is ook mijn vakantiecredo en schoeisel wordt dus niet/nooit gewisseld doorheen de dag. Zodoende dartelde ik op reis met Teva’s over deze en gene lavarots, tot de kleine teen plots bleef haperen achter een lieflijk rotspuntje. Diagnose: nagel half los, teen lichtblauw. Het letsel matcht(e) perfect met de geplaagde knie, maar ik ga er hier geen promotie voor maken. Ga voor het zwaardere schoeisel als u zich al reizende op geaccidenteerd terrein waagt. Uw voeten, tenen en bijhorende nagels zullen u er dankbaar voor zijn.

Mind your head in vliegtuigjes

Geen vliegangst of neerstortvrees? Fijn. Bij het vliegen moet u desondanks rekening houden met beperkte afmetingen aan de binnenkant van een kleiner toestel. Het cabinepersoneel zal u beleefd melden dat u the luggage compartment boven het hoofd best voorzichtig opent en sluit. Daarna moet u datzelfde hoofd ook intrekken als u gaat zitten. [BVE] sloeg – het mag geen verrassing heten – dat detail in de wind, mijn voorhoofd kuste het harde plastic, de buil staat er nog steeds. Of: hoe een mens reissouvenirs verzamelt zonder ook maar één cent uit te geven.

Roltraps are tricky

Bij terugkeer op eigen bodem wordt u mogelijk even lyrisch als ik en kijkt u reikhalzend uit uw eigen straat, de voordeur en de planten die u vergat water te geven. Voor het zover is moet u na een landing/aankomst nog een veelvoud aan roltrappen op en af. Met bagage aan de hand is dat zwoegen, en als er wieltjes onder staan moet u die bagage vooral blijven vasthouden. Loslaten is staatsgevaarlijk.

U gelooft me uiteraard als ik zeg dat ik ook hier de mist in ging en mijn koffer meters beneden zag donderen in de luchthaven. Het leverde geen schaafwonden of builen op, wel paniek en een blitzinterventie van de aanwezige para’s: ze bewaken dezer dagen ook roltrappen alsof hun leven er van afhangt. Na wat nerveus heen-en-weergekijk (zij) en een ik-ben-echt-geen-terrorist-met-plannen-blik (ik) werd dreigingsniveau 3 gewoon behouden en kon ik met mijn valies de trein naar huis nemen, waar ik heden nageniet van alle reissouvenirs.

Als u één dezer dagen de wijde wereld intrekt: wees dus op uw hoede. Het gevaar zit in kleine hoekjes. Met de nodige voorzichtigheid ontwijkt u het allemaal en blijft uw zomer krasvrij. Enjoy!

11 antwoorden

Reacties zijn gesloten.