Een mens verlegt grenzen in crisistijd. Na 35 lockdowns zijn de meesten onder ons nog net niet tilt geslagen en gaan we moedig gefnuikt door het leven. We suffer in style, met beperkte sociale contacten, beperkte ontspanningsmogelijkheden en beperkte perspectieven op om het even wat. Lees meer
Hoe sterk is de eenzame fietser
die kromgebogen over zijn stuur
tegen de wind
zichzelf een weg baant
Het zinnetje flitst door mijn hoofd wanneer ik voor de elvendertigste keer over de kasseien van mijn stad dokker met mijn tweewieler. Lees meer
Samen komen we erdoorheen. Yes we can. Andrà tutto bene. De slogans die anno 2020 van vensterramen en muurprenten spatten, zijn kleurrijk en veeltalig. Onder het motto ‘moedig voorwaarts’ steken we elkaar al maanden een hart onder de riem. Lees meer
13 maart 2020
Het begint op vrijdag de dertiende.
Ik heb nergens een zwarte kat gezien.
Ben niet onder een ladder door gelopen.
Heb geen schoenen op tafel gezet.
Heb de bananenschil op het trottoir ontweken. Lees meer
Ach, ik koester ze, de mensen die ondanks de lockdown aan mijn deur bellen. De buurvrouw met de boodschappen. Het kind dat straks weer eens van school thuiskomt. De postbode die de iets te dikke envelop net niet in de bus krijgt. De pakjesbezorger die alles brengt wat de postbode niet brengt. Lees meer
Het is 11u20 als ik het station binnenwandel. De trein vertrekt over 10 minuten en ik moet meteen de zwaarste aller afwegingen maken. Stap ik richting perron? Of riskeer ik een blitzbezoek aan Starbucks voor iets te dure cake en coffee-on-the-go? Lees meer
Het is een zonnige middag als ik richting binnenstad stap. De lockdown ‘light’ is van kracht maar bewegen in de buitenlucht mag, heeft Maggie gezegd, dus ik voeg de daad bij het woord. Lees meer
Ziedaar het eindejaar. Het is het moment bij uitstek om bucket lists, jaaroverzichten en markante momenten van de voorbije 365 dagen bijeen te schrapen. Lees meer
Eind juni zijn de dagen op hun langst, hun warmst, hun mooist. Het is uitgerekend eind juni als we op het stadhuis worden verwacht na sluitingstijd. Er staat een kleine receptie op de agenda. Lees meer
Voor niks gaat de zon op, zei ons grootmoeder ooit. En dat had ze vast van haar grootmoeder. Ik bezin me over de eeuwenoude volkswijsheid terwijl ik voor dag en dauw de stad binnen fiets. De zon staat halverwege het zwerk. Gevels kleuren goudgeel en de kilte van de nacht wordt discreet de straten uitgejaagd. Oh joy! Zelfs al beweert de halve wereld dat we sinds de recente verkiezingen in een kil en harteloos Vlaanderen wonen: vanmorgen is er bij ons, in de Hanzestad, even geen sprake van. Lees meer