Berichten

bene van eeghem blog

De ijstijd

Guilty pleasures? Ik heb er nogal wat. Impulsaankopen in de boekenwinkel. Impulsaankopen in deze of gene kledingwinkel. Een vette danceplaat even loeihard zetten in de auto. Dansen in de woonkamer, als er zeker niemand kijkt. Chips eten. Koekjes eten. Chocolade eten. En: ijsjes eten. Heel veel ijsjes. Lees meer

bene van eeghem blog

De ‘buus’ van Kestag

Een ritje op de lijnbus naar de Brugse binnenstad: nothing beats it. In een ver verleden pleegde ik er al eens een blog over. Mijn geweten achtte de tijd rijp om het opnieuw te doen. Lees meer

bene van eeghem blog

Wat Herman doet

Kerst is het noorden een beetje kwijt. Het is te warm en er ligt geen millimeter sneeuw. Vroeger blies u wolkjes toen u gepakt en gezakt met eindejaarsaankopen de winkel uit wandelde. Lees meer

bene van eeghem blog

De kunst van het plassen

WC-dames zijn een ras apart. Ze lijken – de luttele uitzondering niet te na gesproken – een kleurloos bestaan te lijden. Zo ook de hygienic manager van hamburgertent Q. op de Markt in Brugge. Een bilateraal treffen bewees vorig weekend nog dat ze haar stiel alle eer aandoet. Lees meer

bene van eeghem blog

Unvalentine

Neen, we zouden er niet in meegaan, in de Valentijnsgekte. We zouden er een soort poëtische middelvinger naar opsteken. Dat was het plan en we hebben het vakkundig ten uitvoering gebracht. We, dat zijn nichtjelief en ik. Van Eeghem in het kwadraat. Lees meer

bene van eeghem blog

Meistjes in de vijstere

De échte Bruggeling zal me er vast om verwensen, maar zo nu en dan blijk ik bitter weinig te weten over de historiek van La Morte. Hier zit dan ook wat men noemt ‘een aangespoelde’. Een Brugse die de stad al meer dan 30 jaar omarmt, er geboren werd, maar er eigenlijk pas sinds een jaar of vier woont. Lees meer

bene van eeghem blog

Hanzen hakken!

Beste lezer,

Ik schrijf u met een petroleumlamp in de ene hand en een ganzenveer in de andere hand. De veer wordt met de grootste zorg in een potje Oost-Indische inkt gedoopt (overschot uit het jaar 1991. Voor de lessen P.O. moest dat spul aangekocht. Na één les nooit meer gebruikt, maar dit geheel terzijde.)

Het is valavond. Dit is een blog van aan het front. 100 jaar na de Groote Oorlog, die dezer dagen herdacht wordt met foto-expo’s, schuimwijn met de smaak van poppies en footscrub op basis van authentiek slijk uit de loopgraven van Bachten de Kuppe, is die Scone opnieuw in een bloedige strijd verwikkeld. Mann gegen Tier. De clash der natuurkrachten. De boosdoener in deze Blitzkrieg heet: de gans. Twee soorten, zijnde de grauwe en de Canadese gans, zijn in groten getale neergestreken in de stad. Zonder verblijfsvergunning. In zo’n situatie moet er prompt en efficiënt gereageerd worden, want te veel dieren die vrolijk gakkend in ons natuurschoon vertoeven: dat kan niet. Hoort niet. Anders gaan mensen nog denken dat zoiets normaal is, godbetert!

In de verte weerklinkt een enkel geweerschot.

De strijd is verbeten. De vijand gewiekst en niet bereid tot overgave, want de ganzensoort vertoeft hier al enkele weken. Ze voelt zich duidelijk thuis. Dat levert bij het ochtendgloren en bij valavond – zelfs voor wie geen beetje interesse in natuurschoon heeft – schone taferelen op. De gevleugelde helden scheren in meesterlijke V-formaties over de noordrand van de stad. Dat moment heeft iets van een wereldwijd gelauwerde natuurdocumentaire in 3D, maar dan zonder groot scherm of van die imbeciele brillen met een blauwe en rode filter. Wondermooi. Maar: niet volgens het stadsbestuur! En nog minder volgens het Agentschap Natuur en Bos!

Die twee instanties verkondigden recentelijk dat ze – letterlijk citaat – de jacht op de gans geopend hebben. Ten oorlog, strijdmakkers! Er zitten te veel van die uitheemse hufters in onze reien en ze verstoren het natuurlijk evenwicht. Ze zijn een smet op het blazoen van onze hagelwitte zwanen. Het moet hier geen doos kleurpotloden worden, toch? Als dat zo verder gaat, zitten we hier straks nog met zwarte zwanen opgescheept! Afschieten dus, die ganse handel. Met permissie van de Belgische wet op de jacht en aanverwant volksvermaak.

Weer klinkt een schot.
Een lichtflits in verte.
Ik doop mijn veer in de inkt en denk weemoedig aan vrediger dagen.

De oorlog woedt voort. Ik besef: het einde van de War on Geese is nog niet in zicht. De strijd is bikkelhard en verbeten en zelfs het woord “overlast” is al gevallen. Zolang de ganzen hier overlast veroorzaken en van onze gewassen vreten, gaan ze eraan. No mercy. Volgens de grootste krant van ’t land werden er de laatste dagen al 76 stuks geëuthanaseerd. Dat gebeurt ongetwijfeld met toestemming van de patiënt, want iedereen weet dat “gak gak” zoveel als “ja” betekent. (in deze context benadere me de gans, wachte men de gak af en schiete men de drommel recht naar Café Foie Gras. Neerdwarrelende donspluimen herinneren elke keer weer aan een strijdvaardige maar gesneuvelde held. May he rest in pieces.)

De petroleumlamp sputtert. Ik vul ze even bij en doop mijn ganzenveer opnieuw in die peperdure inkt. Een zilte traan rolt over mijn wang.

Alsof het geschiet nog niet genoeg is, deelde het stadsbestuur ons ook mee dat er binnenkort geschud zal worden. Dat leest u goed: geschud. Met een -d achteraan. Dat is stap twee in het bestrijdingsproces van grauwe en Canadese indringers. De ganzen die aan de hagelregen blijven ontsnappen en het lef hebben om in onze grassen een ei te leggen, mogen zich dra aan een bezoek van nietsontziende ordetroepen verwachten. Die zullen de eieren na de teraardebestelling vakkundig dooreenschudden. Geen ongewenste gast plant zich hier nog voort. De onderliggende redenering luidt natuurlijk: als we die beesten genoeg op de zenuwen werken, bollen ze het uiteindelijk zelf wel af. En hun omeletten mogen ze houden!

Terwijl ik dit schrijf vliegt een solitaire grauwe gans over. Hij staat duidelijk met de late shift en hakt – euh – gakt er vrolijk op los.

Laten we voor de sport maar concluderen dat we hier in staat van oorlog zijn vanwege een articulatieprobleem. Want de doorsnee West-Vlaamse vogelaar kan de “g” en “h” voor geen meter uiteen gouden. Hij denkt aan hakken als hij over hanzen hoort: hanzen hakken! Tussen de regels leest diezelfde vogelaar ongetwijfeld: in de pan. En dus haalt hij zijn loodjesheweer boven als hij een hans ziet. Hij geft het hevaarte op zijn schouder en gaalt de indringer henadeloos neer. Weh met die beesten, hedikke! (en hun omeletten – inderdaad – mohen ze gouden)

bene van eeghem blog

Swanfall

Als de feiten deze blog intussen nog niet hebben ingehaald, zwemt ze nog steeds rond op de Brugse reien. Ons Burilda Lanchals! De zwarte zwaan! Heldin van de Hanzestad! Tenzij u resideert op Mururoa, heeft u ze de voorbije weken vast al in het nieuws, in de krant, of zelfs in het echt gespot. Lees meer