bene van eeghem blog

Is dat ook een BV?

“Is dat ook een BV zoals gij? Of een gewone vriendin?”

Ik schiet in de lach wanneer ik de vraag hoor. We zitten op restaurant in Antwerpen. Chef Su is charmant nieuwsgierig. De vriendin met wie ik optrek, heeft immers een bekend gezicht. Maar ‘onder ons’ zijn wij daar niet mee bezig. Frindinnen kletsen honderduit. Ze genieten zonder omzien. En ze gaan samen uit eten, in een sfeervol Aziatisch eethuisje.

Of neen, wacht. Eethuisje? Dat is net iets te bescheiden uitgedrukt voor dit adres. Zaakvoerster Su maakt van Aziatisch koken een erezaak. Hier geen klassieke gerechten die in ‘20 minuten’ op tafel staan. Hier geen ordinaire noedels, haaienvinnensoep of inspiratieloze Pekingeend op het menu. Su kiest voor Asian fusion, geserveerd in een strak maar gezellig kader. Dat kader heeft het effect van een teletijdmachine: ik rewind naar de jaren ’80.

Toen gingen wij met het ouderlijk gezag ook al eens Chinees tafelen, in Heist-aan-Zee, Brugge of Sluis. In mijn herinnering heetten de restaurants steevast ‘Ming Dynasty’ en eindigde elke maaltijd met een inox schoteltje waar gepelde lychees doelloos in ronddreven. Het was een standaard dessert na een royale portie noedels, gepaneerde reuzengarnalen, dim sum en de obligate wokgroenten. Het decor van de restaurants zag er overal hetzelfde uit: iets te weinig verlichting, zwartgelakt meubilair, een bas-reliëf met een gouden draak aan de muur en hier en daar een bonsai of porseleinen zwaaiende katjes om het af te maken.

Chinese restaurants blonken nooit uit in originaliteit of service. Het eten was lekker, smaakte uniform en als je écht geluk had, kreeg je aan het eind van de avond een oprolbare jaarkalender cadeau. De contactgegevens van het restaurant stonden erop gedrukt. Waardoor een bezoekje aan Ming Dynasty willens nillens 365 dagen bleef ‘hangen’, thuis, aan een godvergeten muur.

*Woessssssjjjjj*

De teletijdmachine brengt me terug naar 2018, aan tafel met de frindin. Dit restaurant heet niet Ming Dynasty, maar Win’s. De gouden draak heeft plaats geruimd voor strakke schilderijen van lokale kunstenaars. De meubels zijn sober en smaakvol. Interieurspecialisten noemen zoiets loungy. Dat loungy draagt bij tot gastronomische voldoening aan beide kanten van de tafel. We degusteren van verrassende combinaties: mosselen met pikante sojasaus, noedelsoep met rundsreepjes en noten afgewerkt, kip met gember-pepersaus en wat-wil-je-nog-meer. Getekend: Su.

Als chef-kok is deze dame 27/4 bij de potten, de pannen én de pinken. Tussen de drukte in checkt ze of alles naar wens is. We knikken: tummy says yummy. Het stemt haar tevreden, maar ze wil toch echt weten hoe ik hier beland ben, vanuit Brugge? Wat doe ik voor de kost, als ik dan toch geen BV ben?

“Ik schrijf geregeld”, glimlach ik. “Blogs en zo. Ik zal eens iets over de zaak schrijven, want het is hier een goe plekske”, voeg ik er nog aan toe.

Su schatert en rept zich terug naar de keuken: de volgende bestelling moet klaargemaakt. Wat later komt ze gauw nog vragen of we een afzakkertje wensen. Veel kans om na te denken, is er niet.

“Een glaasje witte wijn?”, offreert ze. “Volgens uw vriendin kunt gij dat aan!”

Bingo. Deze rechttoe rechtaan communicatie bevalt me wel, net als het hele pakket bij Win’s. Met het glas wit in de hand ronden frindin en ik de avond af. Wanneer ik mijn spullen bijeen raap voor het vertrek, valt mijn oog nog op een klein ornament. Een Venetiaanse gondel staat onopvallend te blinken in een klein hoekje. Dit moet wel een geschenk van een klant geweest zijn. Of een knipoog van Su, die het beeldje er zelf neerpootte, bij wijze van ‘exotisch accent’. Italië meets China. Interieurspecialisten noemen zoiets fusion, net zoals die exquise gerechten van Win’s. BV of geen BV: als u één dezer in de Koekenstad bent: ga er langs, tafel in stijl en doe er uw voordeel mee.

www.winsfood.be