bene van eeghem blog

Jezus’ wildcard

Waarde missiezusters van het Heilig Hart van Jezus,

U schrikt zich vast een hoedje bij ontvangst deze brief. Ik schrijf u vanuit het verre België, terwijl ik hoegenaamd niets met missiezusters, noch met het Hart van Jezus heb. Maar ik voelde me zedelijk verplicht om u te danken voor de goddelijke ingeving die u in mij onlangs in Rome schonk.

U leest het goed: Rome, bakermat van Julius, Hadrianus en nog een hoop sloebers die de inhoud van onze geschiedenisboeken hebben bepaald. Enige bescheidenheid was hen overigens vreemd. De overkill aan zuilen, triomfbogen en mausolea in de stad is immens. Ik heb me er schaamteloos aan vergaapt, en menig Japanner en Rus met mij.

Wat me tijdens dat gapen langs de straten van de stad vooral ook opviel: hoe onconventioneel den Italiaan met de verkeersregels omspringt. Rode lichten? Louter een optie om snelheid te minderen! Inhalen? Bij voorkeur aan de rechterkant, want hé, gedurig links is retesaai! Claxonneren? De basis van elke verplaatsing met de wagen. Het uitrijden van een parkeervak hoort daarbij, jawel! Met die baldadige rijstijl geven Romeinen elkaar dagelijks lik op stuk: het zal vast een overblijfsel zijn van de strijdlust die hen met de genen van de keizers werd meegegeven.

Het ontroerende is bovendien dat u, de geestelijkheid van Rome, diezelfde strijdlust onderschrijft: vroom en in stilte, maar niet minder efficiënt. Uw thuisstad wordt immers ook geplaagd door een tekort aan parkeervakken. Chauffeurs zoeken hun toevlucht op het trottoir, dwars in de rij als de auto eerder kort is (type: Smart) of daar waar nergens ruimte voor auto’s voorzien is. Samengevat: men parkeert in la città eterna waar men een gat ziet, of men is een complete loser.

Als moderne non bij de congregatie van het Heilig Hart van Jezus sluit u zich stilzwijgend bij die trend aan. Met uw medezusters draagt u de boodschap van de Heer mobiel uit en de bedrijfswagens (type: Lancia) worden achtergelaten als er nood is aan een rustpauze, een mirakelverrichting of een streep bezinning. Omdat u op zo’n moment lak heeft aan een plek zoeken en profane regeltjes volgen, zet u zich met de groeten van de Heer gewoon voor de dichtstbijzijnde garagepoort. Boem. Daarvoor heeft de orde godbetert een gedecoreerde én gelamineerde parkeerkaart ontwikkeld.

Waarde zuster: i miei complimenti. Dit is de wildcard waarmee u driekwart van de wereldproblematieken in een vingerknip oplost. Zoveel lef en creativiteit vervullen zelfs het hart van een gewone sterveling als ik met grote vreugd. Want ziet u, ingenieurs en experts aller landen bakkeleien al jaren over mobiliteitsproblemen en of de wagen nu al dan niet uit de stad geweerd moet worden. Parkeerproblemen kleuren elke politieke en sociale agenda. Alle kennis en kritische bedenkingen ten spijt komen ze er nooit uit, tot u opduikt en glimlachend komaf maakt met de hele kwestie. Met de parkeerkaart van de congregatie zit niet elke zuster, maar ook elke auto voortaan diep in het hart van de Heer. En wie in diens hart zit, mag inritten met de glimlach blokkeren, tot ver buiten Rome.

Omdat deze aanpak ontwapenend en welgekomen is, zal ik ze in ons Belgenland eerstdaags ook aanbevelen bij de bevoegde minister voor Mobiliteit. De man heeft de handen vol met pietluttige dossiers die treinen stipter en snelwegen breder moeten maken. Als de parkeerproblemen der natie uit zijn takenpakket verdwijnen, zal hij daar niet rouwig om zijn. De criticaster die in de marge nog beweert dat een christelijke parkeerkaart een regelrechte aanfluiting is van de scheiding van kerk en staat, negeren we gewoon. Nood breekt wet, punt.

Met die conclusie wens ik u nog een godvruchtige dag, tonnen arbeidsvreugde en de genadigheid van elke Romein die door uw stuntwerk zijn garage niet meer in of uit kan. Mocht het toch tot een handgemeen komen: weet dat het Hart van Jezus u nabij is.

Gelamineerde groet,

BVE