bene van eeghem blog

Laat de zon in je hart

Als één bevolkingscategorie dezer dagen tonnen medelijden krijgt, dan wel de studenten. De dutskes. Pakken leerstof moeten verwerken in die hitte: dat daar nog geen humanitaire organisatie tegen opgekomen is! Een schande! Mensonterend! En vroeger was het toch allemaal – piiiiiiiiiep – rewind.

Allemaal anders? Vergeet het maar. Het was gewoon hetzelfde, of nog veel erger. Niet dat ik hier de dertigers en veertigers voor mijn kar wil spannen, maar hebben wij geen ellendige blokperiodes uitgezwoten? U knikt van ja en u heeft gelijk. Wij vegeteerden aan hogescholen en universiteiten in een tijdperk waar ‘keuzepakketten’ minimaal tot onbestaande waren. Geen modules à la tête du client, of studiepunten die we tussen 1996 en 2015 al sloffend mochten vergaren. Niks daarvan. In het beste geval werd ons kort na Nieuwjaar een partieel examen geserveerd. Type: bewijs dat u alle geziene leerstof tot heden onder de knie heeft, en we schelden u dat pakketje examenstof alvast kwijt in juni.

Het concept was aantrekkelijk en we bogen ons in het vorige millennium, tussen kerstballen en gefarceerde kalkoenen, vurig over turven propvol grammatica, vergelijkende cultuurwetenschap of de basisbeginselen der filosofie. In mijn geval heeft die inzet nooit gerendeerd. Het richtcijfer om te slagen in januari was 12. Bij de drie partiële examens die ik ooit aflegde, dobberde de score tussen 8 en 11,5. In het laatste geval verdenk ik de betrokken prof – ik noem geen namen, ’t is te delicaat – er nog steeds van een geroutineerd smeerlapke te zijn. Het type wat zich verkneukelt in puistige studentjes het bloed van onder de nagels trekken, en ze omstreeks juni met lood in de schoenen terug in het examenlokaal zien verschijnen.

In juni, jawel. Dat was voor ons arme stervelingen een even gevreesde en verdomd zweterige studiemaand. We moesten er óók syllabussen van honderden bladzijden doorsjassen wanneer de zon hoog aan de hemel stond. In de wetenschap dat mijn studiekamertje in het Gentsche 200% zuidgericht was, heb ik me meermaals badend in het zweet van die taak gekweten. Ik knokte virtueel met Hegel, de rol van Lewis Caroll in de vergelijkende literatuurwetenschap en de basisbeginselen van het Futhark. (over zin en onzin van het Futhark: zich wenden tot Wikipedia.)

Om de hitte het hoofd te bieden, bedacht ik tal van onnozele technieken ter verfrissing van de geest. Een ijskoud voetbad: check. Koelte aan de tenen houdt de hersenpan fris, en zorgt ervoor dat je na 85 pagina’s Middelnederlands gezwabber net niet met borden begint te gooien.
Aluminiumfolie: check. Niet om geestverruimende stoffen in te verhitten, wel om vensters mee af te plakken. Waardoor het zonlicht weerkaatst wordt, de studieruimte fris blijft en de overburen door verblinding met permanente oogschade zullen kampen.
De koelkast open laten staan: ook tof. De elektriciteitsfactuur en de donderpreek van het (betalende) ouderlijk gezag achteraf: minder tof.
En verder: waaiertjes maken met kladpapier. Een ventilator op non-stop laten draaien. Dromen van een zeebries of een verfrissende cocktail, nà die verdomde examens. Schlagerliedjes zingen. Vooral: schlagerliedjes zingen.

Schlagers? Ja. Net omdat de teksten van de doorsnee schlager zo luchtig zijn, blazen ze stress instant van de schouders. Het werkte toen ik studeerde, en dat doet het nu nog. Ik beveel elke officieel geregistreerde blokker dan ook aan om het verzamelde werk van Bauer, Sommers of Severs in huis te halen en geregeld los te gehen. Laat de zon in je hart, tussen cursussen en notities door. Geniet van het leven. Het is de tactiek bij uitstek om te blijven geloven dat uw geplengde zweet niet voor niets zal zijn. Dat u binnenkort of in één van de komende jaren, met een kamerbrede glimlach en snotterende tantes op de achtergrond een diploma in ontvangst zult nemen, waarna het echte leven begint. Met werk. Stress. Relatieperikelen. Functioneringsgesprekken. Targets, implementaties, vertwijfeling en wat kinderen tussendoor.

Wanneer die koters op hun beurt de schoolplichtige leeftijd bereiken, zal u bovendien jaarlijks present moeten geven op een schoolfeest propvol acts, waarvan de helft matig tot niet geslaagd. Waar de frieten te vettig gebakken zijn, u gegarandeerd naast de hoofdprijs van de tombola grijpt en kinderen pruilend met brol ‘made in China’ huiswaarts ziet keren. Dat, op de tonen van diezelfde schlager die licht overstuurd door de luidsprekers knalt. Laat de zon in je hart. Geniet van het leven. Het duurt maar even.

Oef. 🙂

https://youtu.be/bjCpPHvckQA

(met dank aan Charlotte en aan Willy Sommers)