bene van eeghem blog

Als Justin zingt

M’neer Timberlake

Ge vindt het misschien wat raar dat ik u plots schrijf, maar ik wil u een pluim geven. Wat zeg ik: een doos vol gigantische pluimen, want het is door u dat de zomer hier blijft duren. Zelfs al krijgen we ‘s nachts intussen vorst aan de grond geserveerd: als ik u hoor, wordt het instant terug 30 graden in de woonkamer.

Versta me niet verkeerd: ik ben niet echt een die hard fan van uw werk, of een van die groupies die ten tijde van *NSYNC een druppel van uw okselzweet probeerde te inhaleren. Op dat moment was ik een tikje te oud voor zulke zottigheden en bovendien had ik mijn spaarcenten al aan het oeuvre van New Kids on the Block vergooid. Guilty pleasures, gelijk ze zeggen. Wat u ooit als vedette bij een boysband heeft gepresteerd, is eigenlijk los aan mij voorbijgegaan.

Ook in latere jaren heb ik u nooit echt au sérieux genomen. Een schoon manneke, dat waart en zijt ge uiteraard, met een sympathieke snoet en relatief bekoorlijk lijf. Maar uw muziekskes en producties vond ik mainstream en net iets te plastiekerig afgewerkt. Les goûts et les couleurs, n’est-ce pas?

Edoch vandaag, op 26 oktober 2016, moet ik die mening officieel in uw voordeel herzien. De wereld mag het weten. Zelfs al is de zomer hier al meer dan een maand wijlen: ik besef nu pas wat voor een beest van een hit u in die bewuste zomer op de mensheid heeft losgelaten. Het beestje heet Can’t Stop the Feeling. Het is niet bepaald een titel die een sterveling van zijn sokken blaast. Maar hola, als dat riedeltje zich ergens laat horen… Die opbouw, die productie, dat ritme, die lichtjes hitsige tekst: daarmee hééft u mij, meneer Timberlake. Daarmee heeft u mij gewoon helemaal.

Als ik officiële bronnen mag geloven is de compositie eigenlijk al een half jaar oud. Toch klinkt ze bij iedere weergave op de radio zo vers als een kuiken dat net uit het ei gesprongen is. Ammehoela! En weet u wat het gekste is? Dat het eigenlijk de kroost is die me op vette kwaliteit van uw song heeft gewezen.

Voor zover het deuntje hier in juli en augustus ooit voorbij zweefde zonder dat moeder er erg in had, was het een van de Muppets die geheid aan de volumeknop draaide. Ze onderstreepten daarbij dat dat ‘een cool muzieksje’ was en bovendien ‘chic om op te dansen’. In die laatste discipline blink ik niet uit maar wanneer uw compositie door de luidsprekers knalde, was stilstaan hier inderdaad geen optie meer. Als Justin zong, baadde heel het huis in vreugde. Dan bleven alle verplichtingen even stille staan.

Die vibes en dat onwaarschijnlijke gevoel zinderen tot op vandaag na. Jawel. We zijn halverwege de herfst, verdorie, en de thermometer piekt met moeite nog boven de 10 graden. De bikinisetjes en zonnemelk zijn al lang naar de bovenste legplanken verwezen, maar als ik u weer eens in een overzicht, hitparade of op YouTube hoor, is er geen ontkomen aan. U installeert elke keer die zwoele zomer, 4 minuten en 45 seconden lang. It’s just electric!

Het mag intussen duidelijk zijn, meneer Timberlake. U heeft mijn respect gewonnen en dat zal nog een poos zo blijven, ook al fronsen critici en mensen die nooit zorgeloos lachen misschien bij zoveel luchtigheid. Je m’en fous. Als ze in de Lage Landen verkondigen dat het grootmeester Conscience is die zijn volk destijds leerde lezen, dan plaats ik u daarnaast, op de muzikale piëdestal van 2016. Timberlake: hij leerde zijn volk swingen. Waarvoor oprechte dank – en een bijzonder hartelijke groet!

Yours sincerely,

Bene